Mayıs Geldi Hoşgeldi!

Bisiklet, Hıdrellez, güneş..

Mayıs ayının gelişiyle birlikte içimi bir sevinç kaplar. Güneşin artık iyice ısıtmaya başlaması, nisan yağmurlarının biterek havanın kıştan kalan kasvetinin dağılması, erik, çilek enginar bilumum bahar müjdecisi sebze meyvenin manav tazgahlarını ve damakları şenlendirmesi ve belki de en önemlisi mayısta doğmuş olduğum için bir yaşam sevinci ve enerjisiyle doluyorum.

Bu yıl da benzer duygularla dolup taşarken bu haftasonu artık resmen baharı karşıladık, anlat Fabrika kızı derseniz, şöyle ki;

 

Bisikletlerimizi yaptırdık ilk turumuzu da Bostanlı sahilde attık, akşamüstü güneşi yüzümüze vururken denizden gelen esintiyle birlikte o kadar güzeldi ki.. Bisiklete her binişimde garip bir huzur ve özgürlük hissi kaplıyor içimi, sanki istediğim heryere gidebilirmişim gibi hissediyorum ve süper bir rahatlama.. Tabii bu güzel hisler parkuru tamamlayıp eve dönerken yerini bacaklarda ağrıya ve bir an evvel  eve dönüp yatma isteğine dönüşüyor ama olsun yine de güzel bir yorgunluk.. Spor yapmaya üşensem de (üşendiklerim listesinin ilk sıralarında yer alabilir) bisiklet sürmeye üşenmiyorum bu da bütün kış hareketsiz kalan bünyeye iyi geliyor haliyle, vücut hareket istermiş meğer. Benzer hisleri yüzerken de hissediyorum ama daha sezonu daha açmadığımız için henüz hislerimi paylaşamıyorum.. Bir yandan sahilde aheste bisikletlerimizi sürerken bir yandan akın akın sahile gelen insanları izlemek çok keyifliydi, herkese tavsiye ediyorumJ

Baharın bir diğer müjdecisi de tabii ki Hıdrellez! Pazar günü bisikletle sahil turu yaparken akın akın sahile doluşan insanların amacı tabii ki Hıdrellez kutlamalarına katılmaktı, şezlongunu, kilimini, çiğdemini, çayını kapan gelmiş. Biz bu sene katılamadık eğlenceye ama benim aklım küçüklüğümüzdeki hıdrellezlerdeydi. Yenisine katılamadıysak da eskiden, çocukluğumdan aklımda kalanları biraz anlatabilirim. Ben küçükken ve yakın bir geçmişe kadar Hıdrellez geldi mi ilk iş annem dileklerini yazdığı ve çizdiği kağıtları hazırlardı. Bu isteklerde o günün şartlarına göre bazen ev(bahçelisinden), bazen araba (son modelinden), anadolu lisesi veya üniversite sınavına hazırlanılıyorsa sınavı kazandığımızı gösteren temsili sonuç belgesi ve tabii bolca para hazırlanırdı, şimdi tam hatırlamıyorum ama balkona bir yere bırakıyordu galiba annem, uzun zamandır da balkonuzumdaki gülün dalına bağlıyor. Hızır ile İlyas’tan dileklerin nasıl dileneceğine dair çeşitli rivayetler olmakla birlikte annem eskiden bir sene cüzdanında taşırdı, bir sonraki yıl eskileri denize atar yenileri koyardı ama artık öğrediklerimizi uygulayıp kendini güncellemiş ve ertesi gün atıyormuş denize. Dilek işi tamamlanınca bütün komşular toplanıp hep beraber Kordona gidilirdi. Kordonun eski halinde zaten dar olan caddede adım atacak yer olmazdı, darbukasını, tefini, bilumum çalgı aletini alan Roman vatandaşlarımız eğlencenin dibine vururken bizlerde bir yandan onlarla oynayıp bir yandan da hayran hayran 9-8lik dansları izlerdik. O zamanlar belediyelerin düzenlediği eğlenceler olmazdı tüm eğlence spontane bir şekilde başlar ve devam ederdi, tabii sokak aralarında yakılan ateşleri de unutmamak gerekir. Eğlence ertesi gün de devam ederdi, düğünlük kıyafetlerini giyen Romanlar sıra sıra fuara giderken biz de bir yandan balkondan onları izler bir yandan da fuara gidip yine eğlenceyi hem izlemek hem de kendi çapımızda nasiplenmek için piknik hazırlıkları yapar ve cümbür cemaat fuara giderdik...

Son yıllarda hiç gitmesem de Hıdrellez şenlikleri bana her zaman çok keyif vermiştir. Her şey gibi bunun da yapaylaşmaya başlamasından endişelensem de yine de tüm insanların hiç bir hiyerarşi, beklenti, kasıntı olmaksızın sokaklara dökülüp şarkılar söyleyip, dans edip, dilekler dileyip, yakılan ateşlerden atlamasını ve bu geleneklerin yüzyıllardır devam ediyor olmasını seviyorum. Ben dilek kağıtları hazırlamadım ama biliyorum ki annelerimiz bizim için tüm iyi dileklerini Hızır ile İlyas’a iletmişlerdirJ

Mayıs ayı keyif ayı, İzmir’de de ayrı bir güzel, tadını çıkarabildiğimiz kadar çıkaralımJ