Şebnem Ferah, Teoman..

Biz mi büyüdük, onlar mı değişti, şarkıların mı tadı yok artık, bizde mi eski hisler yok.. Şu anda geçmişe yolculuk yapıp Şebnem Ferah’ın Kadın albümünü dinliyorum, playlistteki sıra albümden farklıymış, ilk sırada Bu Aşk Fazla Sana... Ergenliğe denk geldiği için mi içime işledi, şimdi bu şarkıyla çıksaydı yine aynı şeyleri hisseder miydim biilmiyorum. Büyümek böyle birşey mi?  Artık hiç bir sanatçıya hayranlık duymamak, şarkılardan fallar tutmamak, birinin albümü çıkacak diye heyecanla beklememek..

Zaten teoman da müziği bıraktı, evlendi, çoluğa çocuğa karışacak neredeyse (yok artık Teo mu? ) hayat böyle bir şey galiba, her canlı bir gün çekirdek aile kuracaktırJ zamparanın ölümü...Bu iyi mi kötü mü bilemiyorum.

Aslında çok farklı şeyler yazacaktım, Şebnem Ferah’ın yeni albümü çıkmış ama ne o eski Şebo ne ben eski benim. İlk CD’sini aldığım albüm Kadın’dı binlerce kez dinlemişimdir, arkadaşımmış gibi hissederdim Şebo’yu (Ergen aklı işteJ gerçi üniversitede bile devam etti) galiba artık o da eskisi gibi şarkılar yapamıyor. Teomana olan aşkımdan bahsedecektim.

Ah Teoman.. ne ekmek ne de su, o zamanlar bu kadar tanınmamıştı ve ben walkmanimde bir teo, bir şebo dinleyerek bunalımlardan bunalımlara koşarken bir yandan da kendimi buluyordum, farklı olacaktım belki de herkesten...

Yine de şimdiki ergenler gibi Justin Bieber dinleyerek büyümektense o sancılara Teo ve Şebonun eşlik etmiş olması yeğdir.

Deli kızım uyaan, söylenenler yalan..